Rome

Rome doet niet aan haast. Rome is de tijd. Je loopt er rond en botst letterlijk op geschiedenis. Niet netjes opgeborgen achter glas, maar gewoon midden op straat. Een bocht nemen en plots sta je oog in oog met het Colosseum. Nog een paar straten verder en je gooit een muntje in de Trevifontein, alsof je even meedoet aan een eeuwenoud ritueel zonder er te veel bij stil te staan. Maar Rome is geen openluchtmuseum. Het leeft. Hard. Op terrassen waar espresso’s elkaar in sneltempo opvolgen. In kleine trattoria’s waar pasta geen gerecht is, maar een statement. En in het chaotische verkeer dat somehow toch werkt. De stad mixt moeiteloos grootsheid met alledaags leven. Tussen ruïnes en kerken duikt plots een hippe bar op. Naast eeuwenoude pleinen zie je locals die hun vaste rondje doen alsof het niets is. En dan is er nog het mini-staatje in de stad: Vaticaanstad, waar kunst en geschiedenis op een compleet ander niveau spelen. Rome is ruw, luid, soms een beetje rommelig en net daarom zo onweerstaanbaar. Geen stad waar je gewoon door wandelt. Wel één die je meesleurt, vertraagt en tegelijk volledig wakker schudt.